Het grote avontuur

Drie jaar geleden verhuisde ik naar Leiden. Het was augustus en hartje zomer en Leiden was een grote onbekende stad, waar ik benieuwd naar was. De studie stond voor de deur, beginnend met een zinderende introductieweek met 3000 andere eerstejaars. Eindelijk naar college en in zo’n grote zaal met heel veel anderen luisteren naar een in pak gestoken hoogleraar, die alleen maar toffe dingen vertelt. Alles interessant, zelfs de steeds ingewikkelder wordende statistiek. De tentamens bleken makkelijker dan gedacht en ik kon nauwelijks geloven dat ik nu toch echt eindelijk student was!

En zie mij dan nu. Verhuisd naar een studentenhuis met veertien huisgenoten (en verantwoordelijk voor het schoonmaakrooster); deel van een culturele studentenvereniging waar ik deelneem in drie commissies; ex-lid van twee andere studentenverenigingen (het studentenkoor en – orkest en een kanovereniging); lid van de universitaire sportschool waar ik Yoga en buikspiertraining doe. En bijna klaar met de studie. Volgende week mijn laatste twee belangrijke tentamens en druk in de weer met mijn scriptie. Ik kan het niet helemaal geloven. Het grote avontuur is bijna afgelopen en ik heb alles glansrijk doorstaan. Prachtige cijfers, mooie resultaten, fijne herinneringen en ervaringen en een paar prachtige vriendschappen rijker. Ik ben er dankbaar voor.

Toen in de herfst het besef begon te komen dat onze bachelor bijna ten einde loopt, riepen we enthousiast: ‘Laten we gewoon een paar maanden samen gaan reizen!’. Sanders oogjes begonnen alweer te twinkelen bij de herinnering aan zijn vorige grote reis. Voor mij was het niet zo serieus, maar meer een uiting van het heerlijke idee dat ik vanaf juni, met een diploma Psychologie op zak, ineens weer alle vrijheid van de wereld heb. Het begon als een grappig idee, een gek plannetje wat niet eens ten uitvoer hoefde te worden gebracht, maar het begon te broeien en te knagen en groeide uit tot steeds serieuzere plannen. En nu, in april 2015, staan de plannen er ineens veel serieuzer voor. Vandaag zijn we op gesprek geweest bij een organisatie in Amsterdam om onze plannen te bespreken. Het karkas van onze reis is bepaald. Een offerte voor vliegtickets is opgemaakt. De grote reis wordt ineens concreter. En ik word steeds enthousiaster. Vier maanden reizen door Azië, met Sander aan mijn zij. Een backpack op mijn rug, zijn hand in mijn hand. Tijd vergeten, leven met de dag, over me heen laten komen wat de dag me geeft, loskomen van alle haast en moeten van de afgelopen drie jaar. Tijd voor mezelf en tijd voor ons.

Let it wash over me, ready to lose my feet. Take me off to the place where one reveals life’s mystery. Steady on down the line, lose every sense of the time. Take it all in and wake up that small part of me. Day to day I’m blind to see and find how far to go. (Matt Simons in ‘Catch and Release’).

Zo’n grote reis maken is een grote uitdaging voor me. Op de vliegtickets van het ene naar het andere land na zijn de vier maanden een groot zwart gat, waarvan ik niet weet wat te verwachten. Geen Nederlands, geen euro’s, geen bekend eten of een Europees toilet. Geen familie of vrienden, alleen Sander en mezelf. En heel veel tijd. Het is een investering in mezelf. In mijn vaardigheden om mezelf te redden, om controle los te laten, om in het ‘hier en nu’ te leven. De tijd nemen om wat meer van de wereld te zien, om te wandelen en te fotograferen. Om dicht bij mezelf te zijn.

Published by

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s