Terug naar Dordt

Tweeënvijftig kilometer fietsen door de polders van Nederland. Een strakblauwe lucht, een stralende zon die het kwik goed doet oplopen en een flinke wind die de temperatuur precies goed maakt. Ik geniet enorm van de omgeving, die overal bestaat uit bloeiende grassen, veldbloemen, scheefgegroeide knotwilgen, meerkoeten, zwanen met jongen, koeien en schapen, maar die toch steeds afwisselend is. Ik fiets flink door omdat ik weet dat de temperatuur vandaag alleen maar blijft stijgen totdat verstikkende warmte je de adem beneemt. Ik heb voorzorgsmaatregelen getroffen. Een flinke fles water binnen handbereik en een knalrood geleend Alpha Romeo-petje op mijn hoofd tegen de zon.

Wat een dag. Wat een tocht. Het gaat me makkelijker af dan gedacht, ondanks de vijfentwintig kilometer die ik gisteren al heb gefietst van Leiden naar Waddinxveen. Eigenlijk voelt deze fietstocht niet aan als een zware fysieke inspanning en is het vooral de symboliek die de tocht zwaar maakt: iedere afgelegde kilometer brengt me verder vandaan van het Leidse studentenleven dat ik drie jaar genoten heb en van mijn heerlijke studentenhuis waar ik me zo veilig en gekend heb gevoeld. Deze fietstocht markeert het einde van dat tijdperk, want zonder mijn eigen fiets voelt een stad nooit helemaal als mijn eigen plekje. Deze fietstocht markeert de verandering: vanaf het moment dat ik het Eiland van Dordrecht opfiets, zal dat weer mijn enige woonplaats worden. Het is een symbolische handeling om terug te fietsen naar mijn bron en om zo langzaam fysiek deze verandering te voltrekken.

Tijdens het fietsen wisselen gedachten elkaar af. Heel veel gedachten over de koeien en schapen, over de warmte en de wind, over eten en drinken en zadelpijn. Maar ook dankbare gedachten over Leiden, over wat ik daar heb geleerde en heb meegemaakt, over de vriendschappen die zijn ontstaan, over de ontwikkelingen die ik heb gemaakt. Diepe dankbaarheid is het, die wordt afgewisseld door verdriet over het afsluiten van deze bijzondere tijd en het tegemoet treden van het onbekende, die gegarandeerd eenzaamheid met zich mee zal brengen. Daarna komt de berusting in de keuze die ik heb gemaakt , gevolgd door opnieuw dankbaarheid, en verdriet… enzovoorts.  Als ik op het eiland van Dordrecht de Zuidendijk uitfiets en mijn woonwijk in de verte al zie liggen, voel ik me zo verdrietig dat ik wel kan huilen. Maar tegelijkertijd voel ik me enorm trots. Ik ben in staat om mezelf tweeënvijftig kilometer lang alles te laten denken en voelen wat er op komt, zonder dingen weg te drukken, ik ben in staat om mezelf te dwingen deze symbolische fietstocht af te maken zonder muziek te luisteren of mezelf anderszins af te leiden.. Ik ga dwars door dit proces heen en ga de confrontatie aan. Ik ben sterk, fysiek en mentaal. Deze verandering (mijn verhuizing terug naar Dordrecht en alles wat me komend jaar te wachten staat) brengt weer nieuwe uitdagingen die ik met moed zal aannemen, waar ik van leer en voor welke wijsheden en ontwikkelingen ik later weer zielsdankbaar zal zijn. Het is de juiste tijd. Het is goed zo. 🙂

Foto via http://dordrecht.serc.nl/.

Een reactie op “Terug naar Dordt

  1. Nog even en het gaat gebeuren 🙂 Oostwereldreis wordt een feit 🙂 Net mijn reisboek uit gelezen, en nu in staat om “verder’ te schrijven aan mijn reisverhalen. Drie jaar nadat ik terug kwam uit Australië. Leuk dat we beide gaan schrijven, om dan te zien hoe we anders over hetzelfde vertellen. We gaan het allemaal meemaken, laten het lekker over ons heen komen en gaan genieten van de dagen die voor ons klaar liggen. Je bent een schat Marijke!! xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s