Spring naar inhoud

Onze avonturen in China

Wat een avonturen maken we mee. Lees maar gauw verder, want je mag met ons mee op avontuur!

Avontuur nummer 1: Vijfentwintig uur in een trein van Chengdu naar Guilin. Via Google Translate praatten we met een Chinese man van 28. Uit de ramen keken we naar het constant veranderende maar mooie landschap. Tussen potjes kaarten, lezen, schrijven en slapen door voerden we goede gesprekken over hoe je in het leven wilt staan en waar je naartoe wilt in je leven. De vijfentwintig uur waren zo voorbij.

Avontuur nummer 2: In een dubbeldekkerlijnbus naar het hostel komen. Bij het station was het erg rustig in de bus en omdat het pas zeven haltes verder was, vonden we een prachtig plekje achterin het bovenste gedeelte van de bus waar we niemand lastig vielen met onze backpacks. Bij elke stop kwamen meer mensen de trap op en twee stops voor de onze begonnen we aan de slag naar beneden te komen. Mensen kropen langs ons op de trap, compleet ingesloten als we stonden op onze weg naar de uitgang. Dankzij mijn lengte kon ik me nog moeiteloos vasthouden terwijl miniChinezen onder mijn oksels doorliepen. Puffend en zwetend klauterden we ons een weg door de opgepakte Chinezen en sprongen blij de bus uit. Aan de overkant van de straat zagen we ons hostel meteen liggen.

Avontuur nummer 3: Avondeten vinden. Na onze niet zo succesvolle ervaring in Beijing aten we voornamelijk vaak in het hostel, waar ze (tenminste in Chengdu) heerlijk Chinees eten serveerde met een Engelstalige menukaart. Het Cyan Box hostel in Guilin bestaat echter nog maar zo kort dat ze op ontbijt na geen eten serveren. Meteen na aankomst moesten we dus de uitdaging aan. Tientallen eettentjes liepen we voorbij, de herinnering aan Beijing nog vers in ons geheugen. Heen en weer door dezelfde straat zonder de moed om ergens wat te bestellen. Toen viel ons oog op een vrachtfiets op de straat, waar een klein Chinees vrouwtje met zweet op haar bovenlip aan de lopende band gerechten klaarmaakte in een gloeiend hete (vlam-in-de-)wokpan. Naast de wokpan stonden tien bakjes met ingrediënten klaar en in een razend tempo schepte de vrouw olie, ei, knoflook, pepers, rijst, sojasaus, paksoi, taugé en peterselie (of iets wat daar op lijkt) in de pan. Twee meeneembakjes, twee paar eetstokjes, een tasje en wegwezen. Prijs? Omgerekend €1,70 voor twee personen. (De volgende dag vonden we tijdens onze fietstocht in een krottenwijkje een vergelijkbare kraam met nog veel meer groenten. De maaltijd daar was 2 yuan duurder maar we kregen tweemaal zo veel!)

Straatwokker

Avontuur nummer 4: Fietsen in de drukte van een wereldstad. Guilin is nog niet eens een grote stad, zoals Chengdu of Beijing, maar de verkeerschaos doet er niet voor onder. Op twee stadsfietsen (die je overal en nergens in zo’n stalling kunt zetten, superhandig!) in formaat mini racete ik in mijn lievelingsjurkje achter Sander aan door grote straten, over drukke kruispunten, door steegjes en kruipdoor-sluipdoorwijkjes waar de kapotte weg niet gemaakt is om op te fietsen.

Fietsen op Chinees formaat (mini)

En nu lig ik op een koninklijk breed bed en kijk ik door de enorme glaswand naar het prachtige uitzicht. Landbouw op de voorgrond. Een Chinees vrouwtje met zo’n puntige strohoed op die tot haar knieën in het water staat en haar gewassen bekijkt. Een man met zo’n zelfde strohoed op die tussen de landbouwveldjes doorloopt met op zijn schouders een houten stok, waar aan de twee uiteinden een schaal hangt om vruchten op te verzamelen. De zon schijnt en de overvloedige begroeiing is duizend tinten groen. De fruitboompjes weerspiegelen in het stilstaande water. Op de achtergrond het bijzondere karstlandschap van deze streek. Bergen in de vorm van bulten op het land, afgewisseld rotsig of groen van de bomen. Het landschap is een van de mooiste in heel China en trekt veel toeristen aan die een tocht maken over de rivier (Li-river).

Chillings in Yangshuo

Vanochtend om half acht waren wij één van die toeristen. Onderweg naar de boot begon het heel hard te regenen en werd de lucht zo mistig dat je geen bergtop kon zien. De bus stopte en meteen verdrongen zich buiten voor de deur de verkoopsters die de reizigers poncho’s in het gezicht duwden. Gelukkig was een van onze Chinese reisgenoten zo aardig ons haar paraplu uit te lenen, zodat we niet op de opdringerige vrouwen in hoefden te gaan. Vijftien ‘bamboe’bootjes (gemaakt van PVC) lagen in de haven te wachten, zij aan zij, waarbij alleen het voorste bootje de wal raakte. In de stromende regen wankelden we van bootje naar bootje tot we op één van de achterste bootjes konden gaan zitten. Twee houten bankjes met een spaanplaten dak erboven. Op de voorste bank gingen twee leuke meiden zitten. In de bus hadden ze ons al in het Engels aangesproken en de paraplu aangeboden. Ze kwamen uit Macau (een stad vergelijkbaar met Hong Kong) en spraken prima Engels. De tocht begon en vijfenveertig minuten lang voerde en we over de rivier, steeds niet verder ziend dan de volgende twee karstbergjes. Wolken, mist en regendruppels op het water gaven het een mysterieuze sfeer en eigenlijk genoten we net zo goed, ondanks het “verpeste uitzicht”.

En meer bergen

Het bootje meerde aan, de Macaumeiden kochten gefrituurde vis op een stokje en viskoekjes en deelden alles met ons, en de tocht vervolgde zich zittend in een golfwagentje, van waaruit we het landschap konden bekijken. Een ritje van twintig minuten maximaal, waarna de grote tourbus weer op ons stond te wachten om ons direct naar de eindbestemming te brengen: Yangshuo.

“Follow this road all the way through”. Een makkelijkere routebeschrijving kun je niet krijgen. We besloten echter eerst nog even de bekende Weststreet (vol kleine knusse winkeltjes en caféetjes) te bekijken en dan links-links weer op de zelfde weg terug te komen. Natuurlijk, we verdwaalden. Toen we op een drukke kruising op een kaart probeerden te ontdekken waar we waren en hoe we moesten lopen, sprak een scootertaxi ons aan. Op het briefje met het adres reageerde hij niet overtuigend en ik kreeg het idee dat hij net zo min wist waar dat was als wij. Sander ging met hem in gesprek (handen- en voetenwerk). Ik was moe en geërgerd dat Sander maar rondliep zonder te weten waar we waren (hij had dit maal de leiding omdat hij het hostel/de route had uitgezocht) en vertrouwde de taxidriver niet. Het resulteerde in ruzie en huilen, daar op dat kruispunt terwijl de taxidriver maar aandrong. Uiteindelijk, YOLO, sprongen we toch maar achterop en binnen tien minuten stonden we, 20 yuan (€2,80) armer, voor de deur van het hostel. Good Lord.

Tot onze grote vreugde heeft dit hostel (als eerste van vier hostels) een keuken! Terwijl ik een broodnodig middagslaapje deed met uitzicht op de bergen ging Sander op onderzoek uit in de wijk en deed boodschappen voor het avondeten. Nu staat hij boerenomelet te maken met tomaat, bosui en champignon, met gebakken aardappels en met tuinbonen en paprika als groenten. Zo dadelijk zijn zowel dit blogje als het eten klaar.

Eindelijk weer zelf koken!

Dit blogje schreef ik op 28 oktober. Inmiddels het 30 oktober, zijn we terug in Guilin, waar het pijpenstelen regent en waar we een chilldagje houden. Even niks bezoeken. Even gewoon kaarten en dingen voor onszelf doen. Dat is fijn. We hebben het zo fijn gehad in Yangshuo dat we ook niet de behoefte voelen om hier nog veel te bekijken.

Voor meer foto’s, zie Flickr!

5 antwoorden »

  1. Nou zeg, dat zijn idd weer de nodige avonturen. Fijn te lezen dat je kunt genieten van het uitzicht je krijgt, ondanks dat er wellicht een zonniger/mooier uitzicht kan zijn. Sterk vind ik dat!
    Maar wat een indrukken moet je daar verwerken in de stad. Toch gaaf dat je op de plek komt waar ze zijn moet. Eet smakelijk straks!

  2. Geweldig om te lezen, goede sfeer beschrijvingen. En ook de foto’s erg leuk om te zien. Mooie dingen en stralende Sander en Marijke. Geniet ervan en goed hoe jullie al die uitdagingen te lijf gaan! Trots op jullie!
    Liefs en knuffel, mama

  3. Hoi Marijke,

    Wat kan ik nog meer schrijven, dan dat ik een beetje jaloers ben op jullie, met zo’n prachtige tocht en de vele belevenissen daar in het Verre Oosten. Blijf van die prachtige foto’s maken, want de vele thuisblijvers (en vooral ik) kunnen zo goed de sfeer proeven. Geweldig kanjertje,
    Ik blijf jullie op de voet volgen.

    Big Hug Peter

  4. Hoi Marijke,

    Wat een mooi verhaal! Lijkt mij een fantastische ervaring. Prachtige foto’s! Heel veel plezier samen en ben benieuwd naar jullie avonturen 🙂

    Liefs,

    Victor

  5. Vandaag de tijd gehad om de fotoserie te bekijken. Wat geweldig mooie sfeerbeelden. Ook jullie plezier straalt er vanaf. Ik geniet mee! Nu zijn jullie alweer in een ander landsdeel. Ik hoop dat jullie ook genoeg energie overhouden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s