Manshoge golven in een uitgestorven resort

Mijn vorige blogje liet ons achter in de velden buiten Bangkok, waar we met de fiets door bananen- en kokosplantages reden en met de boot langs huisjes op palen voeren. Dat Bangkok ligt alweer ver achter ons en de broeierige warmte van daar ruilden we in voor een prachtige kamer met airconditioning en onze klamboe in Phetchaburi. In het kleine stadje hadden we het heerlijk naar onze zin. Voor 200 baht (ongeveer vijf euro) huurden we een scooter van het hostel die we voor 55 baht (één euro veertig) helemaal volgoten met benzine. Via de snelweg, waar scooters ‘gewoon’ met 70 kilometer per uur op de vluchtstrook rijden, en een grote Tescomarkt, reden we naar de zee, waar we een prachtige verlaten baai vonden. We parkeerden de scooter en doken de zee in. Het was aangenaam, niet koud maar wel verkoelend, en de zon kroop een beetje weg achter de wolken waardoor we niet verbrandden. Ideaal. De zilte zeelucht, de zon op onze huid, de zachte golven die om ons heen deinden, het was heerlijk.

Het strand

Aangespoeld

De rit door de Thaise velden en dorpjes was ook interessant. Om de vijfhonderd meter een verkoopkraampje langs de snelweg, waarvoor langsrazende auto’s of zelfs vrachtwagens op de vluchtstrook stoppen. Koeienhouderijen langs kleinere wegen, waar magere runderen dicht op elkaar gepakt de schaduw van een palmboom zoeken in een kleine paddock met houten hekken, terwijl de eigenaar in een hangmat zijn middagslaapje doet. Een door de zon zwartgeblakerde man die tot zijn middel in een klein slootje staat te vissen met een onhandig groot visnet. Een grote vrachtwagen met open laadbak, waarin zo’n tien bananenbomen staan vastgebonden en waar drie arbeiders op de rand hun benen laten bungelen en heel enthousiast zwaaien en roepen als ze ons zien. Een prachtige tempel in aanbouw in the middle of nowhere, waar vier gemaskerde arbeiders verder beitelen aan een twintig meter hoge stenen Boeddha, aan wiens voeten een legertje straathonden ligt te slapen. Grote weilanden met hier en daar een palmboom, verlaten aangelegde visvijvers, braakliggende bouwkavels, luxe strandresorts, stille tempelcomplexen en landbouwakkers. We zagen van alles en terwijl we toch zeker vier uur waren weggeweest, was de tank van de scooter maar half leeg gegaan.

Vissershuisje

Boeddha in aanbouw

There we go!

De andere dagen in Phetchaburi waren vergelijkbaar. Rondjes rijden met de scooter (naar een grottempel en een paleisberg met op beiden plekken moeilijk veel aapjes), spelen met de hond van de hosteleigenaresse, praten met onze Italiaanse medereizigster Liviana, en als iets heel speciaals: een Thaise massage genieten ter ere van ons anderhalf jaar samenzijn. Ik genoot met volle teugen van ons weekje in dit rustige, gemoedelijke stadje en vond het heel erg jammer dat we verder reisden naar het zuiden.

Heel veel ooeddha's

Wil je me vlooien?

We hadden een hostel geboekt in Suratthani, waar de ferry’s vertrekken naar de populaire eilanden Ko Samui en Ko Phangan. Het plaatsje bleek echt in het teken en in de schaduw te staan van deze eilanden, waardoor het een armoedige, verwaarloosde indruk maakte. Ik had moeite me aan te passen aan de verandering en Sander en ik vochten weer wat frustraties en irritaties uit. Gelukkig besloten we de volgende dag een nabijgelegen Nationaal Park te bezoeken. Nabijgelegen betekent hier in Thailand twee uur rijden, maar Sander en ik hadden goede gesprekken waar ik erg van genoot. De bus zette ons aan de kant van de grote weg af, van waar het nog twee kilometer lopen was naar de ingang van het park. We kwamen er nooit aan, omdat we halverwege een tour boekten bij een bedrijfje langs de kant van de weg: anderhalf uur op een bamboevlot (dit maal écht van bamboe gemaakt) over een smal riviertje in de rimboe. Een Thaise gozer stond als op een gondel achterop het vlot met een lange stok ons voort te duwen. Halverwege meerden we aan en liepen we door de dichte begroeiing naar een open plek bij een hoge rotswand, waar we koffie en thee dronken uit een bamboebeker, met water dat ter plekke op een kampvuurtje werd gekookt in een bamboestok. Het was een heerlijke tour, rustgevend, adembenemend en authentiek. Het was niet heel goedkoop maar ons geld meer dan waard. De vrouw bij wie we de tour hadden geboekt nam ons de rest van de middag onder haar hoede. Ze gaf Sander een mountainbike en nam mij achterop de scooter, en zo reden we door de omgeving om een rubberplantage te bekijken, aapjes te spotten bij een tempel en twee verscholen plekjes bij de rivier te aanschouwen. Om vier uur zaten we weer in de bus terug naar Suratthani.

Bamboerafting

IMG_2019

Sander heeft moeite

Op de weinige frustraties en irritaties na waren het heerlijke dagen. De verwaarloosde stad hebben we nu ingeruild voor een afgelegen dorpje vol uitgestorven resorts waar de zee zorgt voor manshoge golven en waar de dorpshonden je kopjes en pootjes komen geven en bedelen voor je eten. We kwamen in het acht kilometer verderop gelegen dorpje aan met een minilijnbus. We werden afgezet op een random straathoek en terwijl we wachtten op degene van ons resort die ons op zou komen halen, begon het te regenen. Daar zaten we dan. De meneer van het resort kon ons niet vinden en was niet bereikbaar en de klok tikte geduldig drie kwartier verder. Het stopte niet met regenen en langzaam aan zag ik mijn heerlijke zonvakantie in het water vallen. Gelukkig bleek het mee te vallen. De man van het resort vond ons uiteindelijk en bracht ons naar onze riante villa. De volgende dag werd ik heel goed uitgerust wakker en scheen tegen de weersverwachting in de zon. We genoten van onze gratis toast met ei, worstjes en jam als ontbijt, huurden een scooter voor 250 baht (€6,30) en reden de hele middag rond het dorp, de stranden en een waterval in de buurt. Wat een heerlijke dag.

Ons uitzicht

Ik

Ja, hoe komen we hier naar boven?

Kerstavond was vreemd. “Sander speelt een spelletje op zijn telefoon” schreef ik in mijn dagboek, “ik teken een palmboom in mijn dagboek. Net hebben we in een uitgestorven resortrestaurant curry  kokosnootsoep gegeten. Nu zitten we naast elkaar in bed. We hebben twee maskertjes en een pak kleurpotloden in handdoeken en een sarong verpakt en daarna weer uitgepakt, als ‘kerstcadeautje’. Op de grond staan drie afgeknipte waterflesjes met zand en een witte kaars. Eefje de Visser klinkt uit de luidspreker van mijn telefoon. Op Sanders gezicht zit een zwarte smurrie die langzaam opdroogt tot je het er af kunt trekken. Het maskertje schijnt goed te zijn tegen verbrande huid. Op mijn gezicht zit een dikke laag groene smurrie, die ik na vijfentwintig minuten inmasserend moet afspoelen onder de kraan. Het zou reinigend werken door het scrubje dat erin zit.” Tot zo ver onze kerstavond.

Kerstmaskers

Op eerste kerstdag werd ik chagrijnig wakker maar dankzij mijn nieuwe ochtendroutine (plassen, een glas water drinken, aankleden, ontbijten, ochtendwandelingetje maken) ebde het snel weg en begon een heerlijke dag. Ontbijten en potjes Yahtzee spelen onder een afdak aan het strand. Mijn lang vergeten tekenskills gebruiken om vliegtuigen en palmbomen te tekenen in cartoonstijl. Drie keer eindeloos vaak in de golven springen en zout in mijn oren, ogen, neus en mond krijgen. Krijsen van plezier. Over onze avond zal ik niet vertellen, maar zingen. Zing vooral mee, op de melodie van ‘Flappie’, in koor:

‘t Was eerste kerstdag, tweeduizendvijftien, o, ik weet het nog zo goed, want we zaten aan het strand. Er was geen mens en de maan die scheen zo helder en we zaten daar zo saampjes lief te kijken naar de zee. De temperatuur was lekker, niet te warm, met een windje was het prima toeven in de buitenlucht. En de bomen* stonden in de wind te dansen en de honden** op het strand renden achter elkaar aan. En de maan liet de golven glimmen, het uitzicht werd er heel romantisch van. Sander hield me vast, heel stevig en heel verliefd werd ik ervan. En zo vierden we daar samen knuffelend onze kerst. (*=Palmbomen, **=Zwerfhonden)

Kerstavond

Deze tijd, waarin de laatste dagen van het jaar wegtikken en een nieuw jaar staat te beginnen, neem ik graag de tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar en op wat er allemaal is gebeurd. Normaal heb ik dan de goede gedetailleerde hulp van mijn dagboeken, maar deze december moet ik het helemaal met mijn geheugen doen, nu al mijn dagboeken in Nederland in de kast staan. Toch kan ik ook zonder hulp van dagboeken meteen al stellen dat het een heel fijn en ook leerzaam jaar was. Tweeduizendvijftien werd ingeluid door een prachtige vuurwerkshow vanuit de dakkapel in huize De Heer, met Peter, Liesbeth, Sander en Ollie de kat. We klonken met champagne en ik keek uit naar alles wat ik dit jaar zou mogen gaan meemaken. Tweeduizendvijftien bleek het jaar waarin ik de term ‘hooggevoeligheid’ leerde kennen die mijn levensinstelling danig veranderde. Het was het jaar waarin ik als commissielid een weekend naar Amsterdam organiseerde en leidde samen met mijn twee nieuwe lieve vrienden Vera en Laurens. Het was het jaar waarin ik langzaamaan eindelijk vriendjes werd met Finn, de hond van Sander en zijn gezin steeds beter leerde kennen, vooral toen zijn broer in het ziekenhuis lag. Het was het jaar waarin ik nieuwe vrienden maakte met wie ik wekelijks naar college ging en leuke dingen ging doen na schooltijd (Appie, Leo, Willemijn, Stefan, Rosemarij, Margret & Heji, thanks voor de supergezellige tijd!). Het was het jaar waarin ik aan het afsluitende bachelorproject begon en met een acht gemiddeld mijn bachelordiploma in ontvangst nam. Het was het jaar waarin ik Medische Psychologie ontdekte en besloot me aan te melden voor deze master. Het was het jaar waarin ik met een symbolische fietstocht van 74 kilometer mijn studententijd in Leiden achter me liet en weer naar Dordrecht verhuisde. Het was het jaar waarin Sanders broer Mathijs na tien jaar trouwde met zijn Esther, en het jaar waarin mijn broer Herman ons een reisje naar Moskou bezorgde voor zijn bruiloft met Vlada. Het was het jaar waarin Jelle zijn burgerlijk leven ging vormgeven met zijn huisje, lief en katten in België en ons daar enthousiast van op de hoogte hield. En het was het jaar waarin Sander en ik besloten om samen op reis te gaan.

Dankbaar.

We hebben het fijn samen

 Voor meer foto’s, klik hier!

Published by

5 reacties op ‘Manshoge golven in een uitgestorven resort

  1. Wat leuk!!!!!!!!!! Even je (zang)stem te horen! Ik geniet van je verhalen en van het feit dat jullie het goed hebben. Ik hou van jullie. Liefs, mama

  2. Lieve Marijke,
    Oeps, weer geweldig genoten van de prachtige foto’s, je reisverhaal, en…………… je lied dat je voor ons gezongen hebt. Het was heel fijn om je zangstem weer te horen.
    Lieve schat, ik kijk uit naar het moment dat je hier weer achter de piano kruipt
    om de mooiste muzikale noten te spelen en te zingen.
    Blijf samen genieten, en nog een hele fijne tijd in het Verre Oosten.
    Big Hug Peter

  3. hoi hoi Super grappig je flappie lied.
    en wat een leuk en mooi verslag Mooi hoe je terug kijkt op het afgelopen jaar
    er komen nog vele mooie jaren aan…….
    liefs mama Liesbeth

  4. Hoi Marijke,
    Bedankt voor het kijkje in je leven wat je geeft door het schrijven van je blog. Ik ben er zo nu en dan stil van!
    Wat een mooie foto’s en verhalen over de dingen die jullie daar meemaken.
    Geniet!!!!!!

    Hartelijke groet,
    Saskia Wolst

  5. Happy new year sweety! 🙂 En jij ook Sander!
    Dikke knuffels uit Belgie, en geniet nog van de laatste weekjes!!
    (even ter opmerking van; het burgelijke leven in ons huisje begon in 2014 he, maar dat is detail xD )
    Geniet van elkaar, en heb een fantastisch, succesvol en prachtig 2016!!
    EN: Super leuk dat je je ingeschreven hebt voor de medische psychologie! Waar?! In Tilburg of terug in Leiden? Tell me more!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s