Moskeeën en theeplantages

Het is maandag 11 januari 2016. Het is alweer bijna drie weken geleden dat ik verslag deed van onze reis. Inmiddels ben ik drie broeken met olifantjes, een harembroek en een 7-Elevenhemdje rijker en bevind ik mij (nog steeds veilig, gezond en tevreden) in het binnenland van Maleisië. Vandaag, in de prachtige Cameron Highlands, vieren we de 23ste verjaardag van Sander met taart en ontspanning. Gisteren zei ik met een grijns: “Jij bent morgen jarig dus jij mag kiezen wat we gaan eten”. Thuis in Nederland waar Sander eet wat de pot schaft, betekent dat lievelingseten. Hier op reis betekent dat hetzelfde als iedere dag: drie maal per dag beslissen wat en waar je wilt eten. Voor mij is dat elke dag weer een uitdaging omdat de rijst me inmiddels goed de keel uithangt en ‘westers’ eten vaak pizza, pasta, burgers of friet betekent. Ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd dat het gezonde 200-gram-groente-verhaal waarschijnlijk tot Nederland moet wachten en dat ik hier ondanks mijn algemene voedsel-antipathie maar gewoon zo gezond mogelijk moet eten wat me per dag het meest aantrekt.

Maar eerst en alsnog: Fijn nieuwjaar allemaal! Jullie jaarwisseling was ongetwijfeld rijk aan oliebollen en appelbeignets en we hebben dan ook zeker aan jullie gedacht toen wij met zijn tweetjes op ons lege resort naar de zee en het vuurwerk boven het volgende eiland keken. De laatste dagen van 2015 hebben we doorgebracht op Thailands beroemde Full-Moon-Party-eiland Koh Phangan. Normaal gesproken wordt hier eens per maand met volle maan een enorm dance/technofeest gegeven op een breed strand met meerdere podia waarop verschillende internationaal bekende DJ’s draaien. Zo’n vijftig- tot honderdduizend mensen die met glow-in-the-dark-verf op hun lijf en onder invloed van alcohol en soms drugs dansen op de muziek tot diep in de volgende middag. Niet echt iets waar ik nu enthousiast van word, maar het leek mij dat we de drukte en het geparty ook wel konden ontwijken en konden genieten van de zee, het strand en de ongerepte natuur die het eiland rijk is. Wat bleek? Naast de maandelijkse Full Moon Parties zijn er inmiddels ook halfmoon-, blackmoon-, waterfall- en jungleparties en daarnaast nog tientallen andere feestjes over het hele eiland. Het eiland wordt bevolkt door schaars geklede blonde chicks in bikini en shirtloze of in weinig verhullende tanktops geklede gespierde gozers die zonder helm op een scooter luid toeterend over het eiland crossen. Gelukkig bleek het in ons resort, Greenpeace Bungalows, heerlijk rustig. Het personeel was supervriendelijk, de zon ging iedere avond prachtig onder in de zee terwijl wij in het restaurant zaten te eten. Heel wat uurtjes brachten we door in dit restaurant, Yahtzee spelend, tekenend, schrijvend, kletsend en etend.

Eindeloos veel feestjes

Zo prachtig hier!

Een dag voor Oud & Nieuw huurden ook wij een scooter en reden samen met Saressa over het eiland rond. Hier en daar troffen we echt gigantisch stijle en bochtige wegen aan, waar je voorzichtig moest rijden om niet onderuit te gaan door de soms al te grote gaten in het wegdek. Het verbijsterde me om zoveel westerse toeristen te zien die daar zonder helm in bikini overheen scheurden met 60 kilometer per uur, mensen inhalend in de bochten…. geen wonder dat er zoveel ongelukken gebeuren op Koh Phangan. Ondanks de drukte en de feestsfeer die hier en daar heerste, genoten we erg van dit heerlijke bounty-eiland. Het was precies wat je je voorstelt bij een tropisch eiland: witte stranden, palmbomen, een blauwe zee, een schommel aan de tak van een boom. Iedere dag in hotpands en hemdjes lopen, de schaduw opzoeken om even bij te komen van de warmte en op ieder moment kunnen gaan zwemmen. Echt heerlijk. We dronken liters water, smeerden eindeloos veel zonnebrandcreme en met resultaat want ik ben niet verbrand en alleen maar heel mooi bruin aan het worden.

Scooterrijden

Op nieuwjaarsdag had Sander de pech een zonnesteek op te lopen waardoor het begin van 2016 in het teken stond van herstellen. Gelukkig was Sander op vier januari helemaal beter en stapten we gezond en wel in de taxi, de ferry en de minivan, op weg naar de zuidelijke grens van Thailand. Voor het eerst sinds jaren passeerden we weer ouderwets een landsgrens met twee paspoortcontroles en een stuk niemandsland daartussen. Twee prachtige paspoortstempels rijker reden we Maleisië binnen en kwamen we ’s avonds rond negen uur veilig aan in Georgetown, de hoofdstad van het eiland Penang. Na China, Taiwan en Thailand is Maleisië weer een heel andere omgeving. Een aantal dingen viel me speciaal op: een beduidend groter aantal vrouwen dat gekleed gaat in een hoofddoek of zelfs burka, een beduidend hogere temperatuur die verlammend werkt en je werkelijk constant laat zweten en (hetgene dat me bijna verbijsterde): een open riool. In een soort grachtje naast de stoep zie je een ondefinieerbaar stroompje lopen wat door de hitte zorgt voor een nare en soms ronduit kotswekkende stank. Soms is boven het grachtje een rooster gebouwd of een rij betonnen deksels met ventilatiegaten, en hier en daar loopt het fietspad eroverheen, maar door heel de stad ruik je constant die vagelijke rioollucht.

Open riool!

Moskee!

Georgetown is een interessante, leuke stad om te ontdekken. Het is een Zuid-Europees aandoende stad met koloniale gebouwen in oudGriekse of neoklassicistische stijl. Daartussen wisselen kerken, oosterse tempels en moskeeën zich af. Overal zitten kleine, knusse en hippe cafeetjes en restaurantjes en tegen onze verwachting in zagen we overal Chinese borden en Chinese eetstalletjes op straat. Wat bleek? Zo’n 52 procent van de inwoners van Penang is van Chinese afkomst en in reisboeken staat zelfs vermeld dat Georgetown een erg Chinese stad is. In tegenstelling tot de stad voelden we ons in het hostel minder prettig. Het hostel was gevestigd in een prachtig oud pand dat vol stond met antieke meubels en daardoor een sfeer uitstraalde van vervlogen romantiek enerzijds en totale vergane glorie anderzijds. Het gebouw was verwaarloosd, overal lag stof en kleine brokjes antimuggenwierrook, de wc en douche leken (en bleken) in geen weken te zijn schoongemaakt en het hele gebouw kwam chaotisch en rommelig over. De hostelstaff hing de hele dag een beetje rond, rokend en filmpjes op de laptop kijkend en al met al hing er een rare, oncomfortabele sfeer die me moe, apathisch en verdrietig maakte. Gelukkkig had onze twee weken vakantie aan de Thaise stranden ons veel goede energie bezorgd en waren we in Penang veel op stap. We maakten een rondwandeling door de stad om allerlei Banksy-achtige streetart te ontdekken en we genoten van van de artistieke sfeer en de talloze ateliertjes en kunstwinkeltjes die Georgetown rijk is. Twee andere dagen bezochten we het National Park van Penang, op een uurtje rijden met de stadsbus. Prachtige junglepaden met aapjes en een hele dikke waggelende varaan op het pad voor ons. Compleet bezweet klauterden we over omgevallen bomen of kropen we eronderdoor. Tussen de palmbomen, lianen en levensgrote varens door zagen we steeds de helderblauwe zee, waarin we na een bevredigende wandeltocht een frisse duik namen. En zo begonnen we na een kleine tegenvaller heel actief en positief aan het nieuwe jaar 2016.

Junglepad betekent avontuur

Georgetown is gezellig

Het besef is heel verwarrend: het is alweer 2016!!! Ik kan me nog heel goed herinneren hoe we van millennium wisselden en hoe vreemd het klonk om 2000 te zeggen in plaats van negentiennogwat. Toen was ik zes en droomde ik nog van verkering krijgen en naar de middelbare school gaan. Inmiddels ben ik ruim tweeëntwintig en reis ik met mijn geliefde door verre landen. We zien andere culturen, praten zonder er bij na te denken hele dagen Engels, worden soms opgelicht en soms heel lief geholpen. We zijn in China geweest, hebben met (behulp van) vrienden Taiwan ontdekt, hebben (deels met Saressa) vakantie gevierd in Thailand en wandelen nu in Maleisië rond. Alsof het niets is. En steeds meer kom ik erachter dat het ook allemaal niet zo heel veel anders is dan thuis. Hier zijn ook winkels waar ze alles verkopen wat je nodig hebt, cafes en restaurantjes, vriendelijke en minder vriendelijke mensen. Hier zijn kittens ook schattig en schreeuwende kinderen of luid verkeer ook irritant. Hier kun je ook erg genieten, maar ook bloedchagrijnig zijn of je dag niet hebben. Hier is ook het gewone leven en hier neem ik mezelf iedere dag gewoon mee. Gelukkig besef ik ook hoe bijzonder het anderzijds is. Dat is vier maanden lang mooie plekken en andere culturen bewonder, dat ik vier maanden lang alle tijd heb om hechter te worden met Sander en te investeren in onze relatie en dat er zovelen zijn die dat wel zouden willen maar niet kunnen of durven. En dus: dat ik een lucky bastard ben.

Nu zijn we ook op een heerlijke plek. Prachtige junglepaden, eindeloos uitgestrekte theeplantages, heel veel aardbeiplukkerijen en een heel mooi, ruim en schoon hostel vol vriendelijk mensen. We hebben meteen de eerste dag na aankomst (gisteren) een halvedagstour gedaan, waarbij een gepassioneerde gids ons meenam de theeplantages en jungle in en ons er vanalles over vertelde. Over insekt-etende planten die heel belangrijk zijn voor het hele bioritme van de jungle, omdat spinnen binnenin de het cupvormige blad leven en de gevangen vliegen opeten, omdat vogels een gat prikken in de wand van de cup om er de spinnen en vliegen uit te pikken en omdat slangen zich uit de bomen laten vallen om de prikkende vogels te vangen en op te eten. Over dat de zo’n 3000 hectare theeplantages in Cameron Highlands allemaal in het bezit zijn van dezelfde Schotse familie en iedere twee weken worden geoogst. Over dat groene, witte, zwarte en groene thee allemaal van dezeldfe theeplant komt maar dat de smaak en aroma worden gecreeërd door het verwerkingsproces. Over talloze kruidenplanten (citronellaboom waarvan antimuggenspul wordt gemaakt, kaneelplant waarbij van het schrapsel van de steel kaneel wordt geproduceerd), vogels en insekten (een insekt dat zeven maanden in de grond gegraven leeft en pas de laatste twee weken van zijn leven boven de grond komt, transformeert tot een groter insekt en dan een gigantisch luid kabaal maakt om vrouwtjes te trekken en zich voort te planten). Heerlijk om in een zo overweldigende mooie natuur te zijn en nieuwe dingen te leren.

Cameron Highlands

P.S. Doordat onze laptop het heeft begeven, ben ik nu aangewezen op mijn smartphone of internetcafes voor mailen en bloggen: ik zal vermoedelijk wat minder bloggen en minder vaak of zelfs geen foto’s uploaden. Sorry bij voorbaad!

5 reacties op ‘Moskeeën en theeplantages

  1. Je verhaal komt op wen heel gunstig moment binnen. Ik heb net een gesprek afgerond en heb pauze. En door je verhaal beleef ik alsof ik even met je mee loop of mee fiets en zo ook de sferen proef waarin jij bent.
    Je bent daarin echt een woordkunstenaar, vind ik. Dat doe ik je niet na. Erg leuk!
    Gefeliciteerd met Sander! Drieentwintig jaar inmiddels! Fijn dat jullie het samen goed hebben. Ik hoop dat het verjaardagseten lekker gaat smaken of gesmaakt heeft, ondanks de gemiste 200 gram groente. Dat groente eten kun je over een paar weken(al!) wel weer inhalen. Misschien maak je dan zelfs nog wat winter mee, want die moet hier nog steeds beginnen.
    Dikke pappaknuffel voor jou!

  2. Hoi Marijke,
    You make my day.

    Zoals ik vandaag Sander al schreef, heb ik soms op maandagochtend wat start problemen om de week te beginnen. Ja, en dan komt er weer een geweldig reisverslag van jullie binnen met prachtige foto’s.
    Yes, dat maakt mijn dag weer goed.
    Ik was in mijn pauze een heerlijke salade aan het eten, toen ik bij je stukje over het open riool in Maleisië aan kwam. Oeps, dat was eventjes slikken.
    Ik ben heel nieuwsgierig geworden naar het cadeau dat je voor Sander gemaakt hebt.
    Zal best wel heel mooi geworden zijn, maar ook heel veel werk?
    Lieverd, tof dat jullie er nog steeds volop van genieten en ga zo door,

    Veel knuffels uit Holland, Peter xxx

  3. Lieve lucky bastard! Prachtig weer hoe je ons meeneemt in je avonturen. Leuk die drie olifanten in broekjes, neem ze maar mee. 😉 En nu snap ik hoe de Cameron Highlands zo Engels klinken. Ik hoop dat jullie een gezellige verjaardag van Sander hebben (gehad). Ik zal ter ere van hem wat lekkers eten. De verhalen en plaatjes van de natuur zijn prachtig. Ik begin wel steeds meer zin te krijgen om je in mijn armen te sluiten. We kunnen nu bijna gaan aftellen. Geniet nog maar extra van jullie tijd samen. Dikke knuffel!

  4. Hoi Lieve Marijke
    Al weer een mooi en fijn om te lezen verslag,complimenten hoe je dit doet.
    Hier gaat het leven zijn gang, het weer is druilerig en de winter lijkt nog ver weg.
    Jullie ervaringen te lezen kleurt de dag
    Geniet nog maar verder van jullie avontuur veel liefs en pas op elkaar mama Liesbeth

Laat een reactie achter op Karin Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s