Spring naar inhoud

Kleine dingen

Het is een prachtige zaterdagochtend. Na een paar weken kwakkelweer is de lucht strakblauw en schijnt de zon op haar hardst om ons weer van een nodige dosis vitamine D te voorzien. Ik rijd een rondje op de fiets over de dijken van ons eiland en zie het prachtige licht op de kale maar groene polders. Her en der knabbelen paren zwanen aan het gras of staan twee pony’s elkaar te kriebelen. Hoewel ik flinke tegenwind heb en nauwelijks vooruitkom, rijd ik met een enorme glimlach op mijn fiets het rondje. Ik geniet.

De afgelopen week wisselden fikse regen- en hagelbuien zich af met kleine halfuurtjes zon en waren de dagen doorgaans grijs en koud. Er was haast geen mens op straat. Mensen die wel moesten, doken diep in hun kraag en liepen een beentje harder om zo snel mogelijk weer warmte of beschutting op te zoeken en honden moesten het vaak doe met een klein plas- en poeprondje. Na vier maanden zonneschijn en warmte in Azië was het voor mij een flinke overgang om de blauwe lucht niet te kunnen zien en de zon te moeten missen. Het rijke, drukke buitenleven van Aziatische steden maakte plaats voor stille, kale Nederlandse straten en in plaats van gezellige hostels, zat ik nu weer alleen op mijn zoldertje. Maar toch genoot ik. Ik genoot van de knusse warmte van binnen zijn in de winter. Overal brandende kaarsjes, een gehaakt dekentje om mijn schouders en dikke wintersokken en – sloffen aan mijn voeten. Ik genoot van de hele dag in de keuken boven de warme pannen staan om Italiaanse sofrito te maken. Ik genoot van de kou die mijn vrolijke oranje sjaal zo lekker warm maakte en mijn blije muts goed van pas liet komen. Ik genoot van de halve uurtjes zon waarvan ik gebruik maakte om mijn wandeling of fietsrondje te gaan maken en de frisse lucht op te snuiven. En de hagelbui die ik over me heen kreeg maakte dat ik extra genoot van thuiskomen in een warm huis om een dikke trainingsbroek aan te trekken. Ik genoot. Van kleine dingen.

Dordtse waard

Soffrito

“Every day is ice cream and chocolate cake.”

Het is één van mijn favoriete uitspraken afkomstig uit een liedje van The Weepies. In het liedje beschrijven de artiesten dat er overal schoonheid is maar dat je soms je ogen moet sluiten en opnieuw moet openen om het te zien. Je krijgt van het leven wat jij ervan neemt, dus verwonder je en wees moedig. Het is een prachtige tekst die voor mij precies verwoordt hoe simpel het soms kan zijn: geniet van de dagelijkse dingen die het leven te bieden heeft en wees dankbaar. Want er is genoeg om dankbaar voor te zijn en het zijn die kleine dingen waarvan je het moeten hebben in het leven. Onderzoek stelt dat zelfs hele grote geluksmomenten maar weinig impact hebben op je algemene levenstevredenheid. Zelfs mensen die bijvoorbeeld een heel groot bedrag winnen in de loterij zakken na een bepaalde periode terug naar hun oude niveau van tevredenheid: het geld heeft daar niets aan kunnen veranderen. En hetzelfde geldt voor negatieve gebeurtenissen. Ook na het heftigste verlies keren de meeste mensen weer terug naar hun oorspronkelijke niveau van levenstevredenheid en geluk. En het is aan jou welk niveau dat is.

Het is een makkelijke valkuil om te verzanden in geklaag en gesteun over wat er op een dag allemaal misgaat, wie je irritant vindt, wat er niet ging zoals jij wilde en hoe zwaar het leven toch is. Het is makkelijk om te mopperen op het weer, op die weggebruiker die je (waarschijnlijk onbedoeld) afsneed of op die buurman die de resten van zijn bouwmateriaal almaar op de stoep laat staan. Het is aanstekelijk om mee te doen met zeurende mensen in je omgeving en het is makkelijk om ’s ochtends op te staan en bij het zien van een grijze bewolkte lucht al te zuchten bij het idee van nog een dag werken. En zelfs tijdens mijn vier maanden lange reis door Azië was het een makkelijke keuze geweest om stil te staan bij alles wat ik niet had en wat er mis ging. Het bed is te hard, de herrie van de grote Chinese steden maken me gek, de waterdruk in de douche is niet om over naar huis te schrijven en ik kan het eten hier niet meer weg krijgen. Met zo’n instelling kun je zelfs zo’n bijzondere ervaring als backpacken volledig verknallen. Veel beter was het om te genieten van de dingen die wél goed gingen en om stil te staan bij de vele kleine zegeningen die iedere dag op ons pad kwamen. Een lieve mevrouw die ons de weg wees zonder dat we dezelfde taal spraken, een gratis pot thee bij ons avondeten, een prachtig beeld wat ik precies goed op de foto kreeg, een heel lekker bed na heel veel harde matrassen.

Ik heb mezelf getraind om stil te staan bij kleine dingen die het dagelijks leven opfleuren, me bewust te zijn van kleine zegeningen die me iedere dag worden gegeven. Ik merk ze op, ik leg ze vast (zo was ‘klein geluk’ het onderwerp van mijn 365-dagen-fotoproject). Het heeft me geholpen om te zien dat iedere dag genoeg geluksmomentjes heeft te bieden, en dat helpt me weer om de tegenslagen en frustraties van alledag te relativeren. Letten op kleine geluksmomenten is een oefening die je levensinstelling kan veranderen. In Thailand leerde ik van twee medereizigers een andere leuke oefeningen die je kan helpen om dankbaar en open in het leven te staan. Praat één minuut lang tegen iemand anders over wat er allemaal fijn was aan je dag. Draai na die minuut de rollen om en luister naar de ander die ook een minuut praat over wat er fijn was aan zijn/haar dag. Je zult zien dat je zelfs op een hele vervelende dag nog wel dingen kunt verzinnen die fijn of bijzonder waren. En je zult zien dat deze positiviteit aanstekelijk werkt en de dag een beetje lichter maakt.

To enjoy Life

Ik daag je uit om iedere dag af te sluiten met een één-minuut-gesprekje over wat er fijn was aan de dag en om iedere dag even stil te staan bij alle kleine dingen die je laten glimlachen. Kijk om je heen, sta open en geniet, want écht waar: Every day is ice cream and chocolate cake… …maar je moet er soms wel naar zoeken!

2 antwoorden »

  1. Het is dat ik beetje impulsief ben en daarom gelijk maar reageer. Ik heb zojuist een heel leuk verhaal van mijn dochter gelezen. En daarin heb heeft ze een leuke uitdaging gegeven. De minuut is vol. Het alleen niet het einde van de dag.
    Marijke, lieve dochter!, je hebt weer mooi geschreven stuk te lezen gegeven. Dat stemt me vrolijk. Die uitdaging erin is een heel waardevolle. Die heb ik nu te vroegvoor vandaag vast met jou gedeeld. 😃. “Gelukkige mensen zijn dankbare mensen” las ik recent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s