Het stille Rome

Het staat op nummer 22 van mijn bucket list (die overigens niet op volgorde is geschreven): mijn ouders meenemen op ‘Romereis’. Zo’n negen jaar geleden kwam het item op mijn lijst, toen ik jubelend terugkwam van de bezongen Romereis. En sindsdien heeft het gewacht tot ik het eindelijk kon afstrepen. Continue reading “Het stille Rome”

Lieve Dordrecht

Lieve Dordrecht,

Je moet weten: je bent heel speciaal voor me. Je bent een stad uit duizenden en geeft me het ultieme gevoel thuis te zijn. Zodra ik vanuit de trein de scheefgezakte Grote Kerk zie, slaak ik een zucht van tevredenheid. Continue reading “Lieve Dordrecht”

Blijf je verwonderen

Vandaag precies ben ik alweer elf weken thuis. De reis naar Azië voelt alweer heel ver weg en het reisvirus is alweer opnieuw aan het kriebelen. Toch zit een nieuwe lange reis er voorlopig niet in, met in september een nieuwe studie die twee jaar gaat duren (ik ga aan de slag in Tilburg, met de master Medische Psychologie). Maar gelukkig hoef je niet altijd helemaal naar Azië of Zuid-Afrika om te genieten van het reisleven en het reisgevoel. Continue reading “Blijf je verwonderen”

Looking back

Daar zit ik weer. In de grote stoel in de woonkamer van mijn ouders, want op mijn zolderkamer is het te koud. De nieuwe houtkachel staat nog niet aan, de erwtensoep staat op het fornuis te pruttelen. Een koolmees zingt om het hards in de tuin die weer een beetje zonnestralen mag ontvangen. Ik ben weer in Nederland. Continue reading “Looking back”